یک دلیل

حال و روزم به شدت خرابه

دیگه کلمات خوب و تاثیرگذاری برای توصیف حالم ندارم چون نگران این هم نیستم که خواننده ی ثابتی داشته باشم که بخواد بخونه و تحت تاثیر قرار بگیره.

افسردگی و سیاهی موضوعیه که چند ساله ذهنمو مشغول کرده و موضوع مهمیه برام.

چند سال پیش وقتی خام و ساده بودم و خیلی چیزا برام تازگی داشت و اولین روزای فهمیدن حق انتخاب و تصمیم گیری رو سپری میکردم با گروهی اشنا شدم که این مسیر رو برام ساده تر کرد.لینکین پارک مثل هر نوجوون دیگه ای برای من یک الگوی مسیر زندگی شد.جواب هایی برای سوال های تو ذهنم و شنیدن چیز هایی که گوشم براش تازگی داشت و درک بعد جدیدی از زندگی.

مثل هر نوجوون ساده و جوگیر دیگه ای دیوونشون شده بودم و بزرگ ترین خواسته زندگیم دیدنشون بود...

که امروز یکیشون دیگه روی این کره خاکی نیست.

این فقط میتونه از نظر من تا این حد غم انگیز باشه که کل احساسات و برج شخصیتیم فرو بریزه.

سال ها از علاقه بی حد و مرز من به این گروه گذشت و امسال به دلایل مختلف اصلا راضی نبودم از البوم و مثل یک خدافظی تراژدیک توی فیلما با خودم گفتم امیدوارم خوشحال و موفق باشن و از اینجا مسیرمون جدا میشه.فقط برای خالی نبودن جای یک گروه , گروه دریم ثیتر وارد زندگیم شد که دیگه به هیچ عنوان اون شور و هیجان و تازگی و دیوونگی نوجوونی رو نداشت و هیچ چیز دیگه ای هم نخواهد داشت.

اما با وجود جدایی مسیر به اهنگای البوم جدید گوش میدادم و چندین بار با اهنگ one more light گریه کردم.

اولا فقط برای عمگین بودن اهنگ دفعات بعد برای متن به شدت غمگینش و الان برای جال خالی خوانندش...

این بزرگ ترین و ناراحت کننده ترین اتفاق ذهنی و روانی برای من تو زندگیم بود که سعی کردم تا حد امکان بیرون خودم رو عادی جلوه بدم.

یک روز هیچی نخوردم و فقط گریه کردم.

ادم همیشه دنبال جواب برای سوالات ذهنشه و چیز هایی که بی جواب میمونن همیشه فشار میارن و نمیتونی ازشون فرار کنی.

با وجود شهرت,موفقیت,کار کردن و زندگی کردن در رشته ای که عاشقش و عاشق کسی شدن و ازدواج و داشتن 6 بچه و عشق به اون ها و با وجود داشتن دوستان نزدیک و فوق العاده صمیمی چه دلیلی میتونه محکمتر از این ها باشه برای خودکشی.

تمام چیزایی که ادما دنبالشن و حرفشو میزنن رو این مرد داشت

افسردگی چیزیه که خیلی از ماها داریم و بهش بها نمیدیم.دلایل کوچیک و بزرگ توی سن های مختلف به این افسردگی و تاریکی کمک کردن و یک جایی در ذهنمون همیشه تنها و رنج کشیده هستیم و نیاز به نبودن داریم.

همین دو سه ماه پیش دوست صمیمی چستر تو خونش خودشو دار زد و همین چند وقت پیش بود که چستر به یاد اون اهنگ one more light رو اجرا کرد و اخراش از بغض بیش از حد نتونست ادامه بده.

و حالا باید این اهنگ رو به یاد چستر بخونیم.

خودکشی یه اتفاق ترسناک و شوک اوره که توی دنیا معنا پیدا کرده.انگار چیزی بوده که نباید توسط خود انسان درک میشده و طی فرایندی این اتفاق افتاده.

من روزای بد تو زندگیم از لحاظ روانی و فکری زیاد داشتم.

ادمی هم نبودم که ادعایی برای داشتن زندگی بد داشته باشم چون هیچوقت اتفاقی نیفتاده بود.اما همیشه افسرده و از جمع به دور بودم همیشه تو فکر و تخیلات.جاهای خالی زندگیم با اهنگ و فکر و تخیل پر میشد.

اشنایی با لینکین پارک به من فهموند عاشق موسیقی بودن یعنی یه هدف و این باعث شد یک روز تصمیم بگیرم گیتار یاد بگیرم.

هرچقدر که جلو رفتم و درگیر زندگی و خوشی ها شدم یادم نبود یه جایی تو ذهنم هنوز اون افسردگی شعله وره.چندین ماهه تو طول روز چندین بار بغض های بی دلیل میکنم که هیچ ربطی به هیچ موضوعی نداره و احساس خفگی بهم دست میده.

اگه چستر با این همه چیز نتونست با افسردگی بجنگه من چجوری میتونم...

یک دلیل در زندگی من وجود داره که زنده بودن یک ادم روی کره زمین رو تعریف میکنه و اون هم موسیقیه و یکی از پایه گذارانش توی ذهنم دیروز خودش رو کشت.یکی از بزرگ ترین قسمت های وجودم باهاش از بین رفت.

خوش شانسم که میتونم هنوز صداشو بشنوم حداقل...

همین دیشب بود که داشتم one more light رو با گیتار الکتریک میزدم و صدام کردن برای شام و وسط فیلم تو اینستاگرام اون خبر لعنتیو دیدم.

هیچ دلیلی برای هیچ چیزی دیگه تو ذهنم نمیاد فقط سعی کردم معقول رفتار کنم که اگه یک روز از این شرایط در اومدم پشیمون چیزی نباشم.

الان بیشتر از همیشه معنی از دست دادن یک عزیز رو میفهمم.

این داره نابودم میکنه که هرکاری کنم نمیتونم دیگه به این دنیا برش گردونم.همش به ترسناکی یک کابوسه چون کابوس هم وقتی میبینیش باورش نمیکنی ولی همه چیز واقعی به نظر میرسه

اگرم دنیا همه چیش به نظر واقعی برسه ولی واقعی نباشه چی...

من مرگ مادربزرگم هنوزم باورم نشده انگار همیشه هست.

باور کردنی نیست هیچ چیز دیگه