معذرت

نمیدونم چرا ولی همه ما ادما بالاخره یه روز ضعیف میشیم و دست از جنگیدن میکشیم و فقط دوس داریم ناپدید بشیم.

راستیت یکم خسته شدم مثل خیلی وقتای دیگه.حوصله زیادی برای مصرف کردن ندارم و طاقت کلاس و دانشگاه هم ندارم.ادمای کمی هستن که حوصله بودنشونو دارم.

در بین همه این روزای خوب و بد خیلیا هستن که ناخواسته ناراحتشون میکنی.ادما خیلی ساده از ناراحت شدن یکی میگذرن و به هم یاد میدن که برای قوی بودن نباید دل رحم بود.حرف غلطیم نمیزنن انچنان... ولی فقط اینو میدونم که درست هم نیست

خیلی چیزای این زندگی یه معادله حل نشدنیه و دست ما هم نیست خیلی چیزا.

امروز تولد مامانم بود نه تنها نمیدونستم و پولی نداشتم که چیزی براش بگیرم بلکه حتی اصن اونقد احساس تو وجودم برای تبریک نبود :(

کاش میتونستم همه کسایی که دوس دارم رو تو روز تولدشون خوشحال کنم اما این جزو چیزاییه که دست من نیست.خودمم راستشو بخواید دیگه تولدام معنی خاصی نداره و حتی دیگه خوشم نمیاد کسی تبریک بگه یا یه کادو فقط برای پر کردن وظیفه بخره

خیلی چیزا از بچگی به اینور کاملا رنگ و حسشونو از دست میدن برای ادم و این اتفاق بستگی به خاطرات داره.

شب یلدا جزو شبای دوست داشتنی من بود و دیگه از امسال اونم حس و حالش پرید.

هممون داریم دور میشیم از هم و کاری از دست هیج کدوممون برنمیاد چون به هم اعتماد نداریم.هر روز دور تر و فاصله ها بیشتر هر روز کمتر از قبل میفهمیم همو.نمیخوام ابراز تاسف یا ناراحتی کنم,این کاریه که تقریبا روزی چند بار برای همه چی میکنیم.

هممون میدونیم که دیگه هیچوقت هیچی مثل شبیه قبل نمیشه و اینم نمیدونم که قراره شبیه چی بشیم.من به بزرگترا حق میدم که چرا هر روز شکسته تر میشن بین این همه روح سرد و مجازی

من بهشون حق میدم که مارو نفهمن.ما مثلا روشن فکریم مثلا پیشرفته ایم ولی از بیخ و بن همه چیمونو از دست دادیم فقط برای شکستن قوانین مانعمون.

یکم فکر کردیم بزرگترا دیگه چی دارن؟....یکم فکر کنید...

فقط مارو دارن,بچه هاشونو همه ی ناراحتی و عصبانیتشون هم ماییم ولی ما...

چقدر بعضی وقتا...

نمیتونم جمله هامو کامل کنم شما کاملش کنید.

حال و روزم خوب نیس.بی حالم اصن حس خوبی ندارم دقیقا مثل بچگیام فاز غم برداشتم از همه بدتر کلاسا هم شروع شدن اصلا حس و حال 2 ساعت نشستن سر کلاس و گوش دادن نیست.

فقط ارامش میخوام یکم